Dzieci na różnym etapie życia zaczynają interesować się własnym ciałem. Skutkiem tego jest dotykanie siebie w okolicach intymnych. Seksualność dzieci jest w naszym społeczeństwie tematem zakazanym, o którym nie można a nawet nie powinno się mówić. Dla wielu rodziców takie zachowanie dziecka wzbudza wstyd a u innym zażenowanie. Często rodzice nie wiedzą czy jest to normalne czy może dziecku zaczyna coś dolegać? Czy rodzic powinien reagować na takie zachowanie dziecka czy może je ignorować? Kiedy masturbacja dziecięca staje się na tyle poważnym problemem aby udać się do seksuologa dziecięcego?
Dziecięcy onanizm – co oznacza?
Dziecięcy onanizm jest naturalnym zjawiskiem w etapie rozwoju dziecka, który okazuje się nie mieć nic wspólnego z podtekstem seksualnym a jedynie jest rodzajem ciekawości i chęcią odkrywania i poznawania swojego ciała. Masturbacja u dzieci nie jest tym samym co u dorosłych, ponieważ dorośli posiadają wiedzę na temat tego, czym taka masturbacja może się zakończyć, a dla dziecka już sam proces jest jedynie miłym uczuciem.
Masturbacja dziecięca – rodzaje?
Nie ma jednego, konkretnego rodzaju masturbacji. Ze względu na formę i cel można więc wyróżnić kilka jej rodzajów:
- masturbacja rozwojowa – szacuje się, że ten rodzaj masturbacji jest najpowszechniejszy u dzieci, ponieważ dotyka około od 35% do nawet 55% osób. Czynność ta ma na celu zwykłe zaspokojenie przyjemności, które dziecko traktuje jako zabawę. W tym przypadku nie jest trudno odwrócić uwagę malucha i zająć go inną formą rozrywki. Masturbacja rozwojowa przemija też z czasem. Najczęściej pojawia się między 2 a 3 rokiem życia i później znów wraca w wieku od 5 do 6 roku życia.
- masturbacja eksperymentalna – tutaj dużą rolę odgrywa przede wszystkim ciekawość poznawcza. Ciało staje się materiałem, na którym dziecko zaczyna eksperymentować poprzez wkładanie różnych przedmiotów w okolice intymne. Warto zareagować jako rodzic w takim wypadku aby uniknąć niepotrzebnego cierpienia i krzywdy pociechy. Dobrze byłoby podjąć także rozmowę w celu wytłumaczenia dlatego tak nie należy robić. Krzyk nie jest najlepszą formą rozwiązania problemu, ponieważ może generować poczucie winy oraz lęku, które nic dobrego nie przyniosą, ponieważ dziecko nie ma świadomości dlaczego źle robi.
- masturbacja instrumentalna – ten rodzaj masturbacji pełni funkcję kompensacyjną i nie jest związany z potrzebą zaspokojenia przyjemności. Jest raczej formą reagowania na symptomy dysfunkcji w rodzinie. Dodatkowo może być podyktowany potrzebą zwrócenia na siebie uwagi a także sposobem na reagowanie na silny stres. Jeżeli opiekun nie zareaguje w odpowiednim momencie, ten rodzaj onanizmu dziecięcego może przybrać na dalszym etapie życia dziecka formę nałogu.
Masturbacja dziecięca – czy to grzech?
Dziecięca masturbacja nie jest grzechem. Dziecko przede wszystkim nie wie, że się masturbuje. Ono nawet nie zna takiego słowa i nie wie czym taka masturbacja może się skończyć. Dziecko odkrywa swoje ciało i działa w pełni intuicyjnie. Naturą człowieka jest unikanie bólu i doświadczanie przyjemności, dlatego tak mała istota także kieruje się takimi instynktami. Masturbacja jest zachowaniem, które nie powinno dawać powodu do obaw opiekunom takiego malucha. W sytuacji kiedy dochodzi do uszkodzenia ciała warto jak najszybciej zareagować. Kiedy widzimy, że masturbacja dziecka służy potrzebie rozładowania napięcia bądź formą zwrócenia na siebie uwagi – warto zainterweniować. Kiedy dojdzie do sytuacji, że zobaczymy dziecko podczas dotykania swoich narządów płciowych, warto odwrócić jego uwagę innymi zastępczymi zabawami bądź zabawkami. W większości przypadków na pewno takie rozwiązanie zadziała.
